16-03-11

Gids bij het militeren

100_2258.JPG

Gids bij het militeren in de sociaal-politieke wereld

Eigenlijk doet 'men' met 'de mensen' wat  'men' wil,want ieder conflict wordt geïsoleerd en gesteriliseerd door elk dossier opzettelijk tot een administratief onontwarbaar kluwen te maken. Het simpele feit dat iedereen een inkomen zou moeten hebben en de achtergronden van het bredere waarom van een recessie bijvoorbeeld, tellen niet mee.

Melkboeren betogen zonder fruitboeren, Opelarbeiders zonder de mensen van Janssen Farmaceutica, het Spoor zonder de mensen van het ministerie van Financiën bijvoorbeeld. Eenieder lijkt in zijn eigen hoekje bang af te wachten wat er nog voor de sociale deur staat.

Deze lijnen zijn voornamelijk bedoeld voor mensen die het nut er niet van inzien om met Baskische, Vlaamse en andere vlaggen gaan te zwaaien of te gaan affiches plakken voor de haven -en andere moderne baronnen die op de totale vrijemarktpartijen staan, en zo zijn er vele partijen, allen met een andere vermomming.  

Tijdens onze opvoeding werd ons ingeprent dat ‘links’ stond voor geen eigen huis, geen persoonlijke bezittingen, geen private landbouwsector of geen kleine en middelgrote bedrijven en zo meer.Onzin natuurlijk. Vooral in de VS is een dergelijke hetze nog altijd aan de gang. Obama kan er van meespreken, nu hij dagelijks door de nieuwszender 'FOx' als communist opgevoerd wordt.  Wetende hoe vernauwd het klassebewustzijn is, voelt de sociale mens in de VS zich bijna verplicht van voor één van die twee partijen te stemmen en niet op een mogelijk alternatief…om de grootste schurken van de macht weg te houden. Je houdt het niet voor mogelijk dat het er normaal gevonden wordt dat 1 president over begin en einde van een oorlog kan beslissen, bijna zonder goedkeuring van het congres, maar niet over de gewoonste zaak van de wereld, het invoeren van iets dat een beetje op onze sociale zekerheid lijkt. 

Je wil je inzetten voor een beter draaiende wereld waar je meer tijd voor zinnige zaken hebt en je zoekt een samenwerkingsverband met anderen ?  Je wil in een grotere partij werken, de sociaal-democratische bijvoorbeeld, want je vindt dat de kiezers hun bed toch te ver weg staat van de politiek om in grotere getale voor meer inhoudelijke programma’s te stemmen en dat je daarom beter de conservatieven aan de top van je gekozen partij weg moet krijgen. 

Je eerste stap zal dan waarschijnlijk een lidkaart zijn. Je wil je werk-en woonomgeving met eerder antikapitalistische accenten bereiken.  Je komt tot de vaststelling dat je een groot deel van je tijd in niet politieke activiteiten moet steken : smuldagen, bals en zo verder…er moet immers geld in de kas komen…zelfs in een tijd dat de belastingbetalers de grote partijen hun rekeningen spekken.  Je wordt in oppositietijden door de niet partijleden veel minder gewantrouwd.

Je gaat hen in zoverre ze het nog kan schelen, hoop geven, in de wetenschap dat regeringsdeelname al het gene waar je je wil voor inzetten enorm sterk verwateren zal.  In tijden van relatieve welvaart, zal je merken, hebben weinigen een boodschap aan de collaboratie van het reformisme van de laatste 100 jaar. Als je erin slaagt van binnen een reformistische partij een tendens op te bouwen, zal je merken dat die eerst met een verscherpende economische crisis een invloed binnen de partij en hopelijk binnen een regeerprogramma zal kunnen uitoefenen.

Je droom van een absolute meerderheid binnen of voor je partij zal constant worden aangevreten door arrivisten binnen de partij, een partij is (partijen zijn) realiteitshalve zo een beetje een bloedstaal van de samenleving. De meest bewuste en onbaatzuchtige leden ervan zijn vaak minderheden.

Dra zal je merken dat de machtige partijbonzen het boven allerlei ingewikkelde partijstatuten uit, voor het zeggen hebben, zelfs al weten de partijleden dat alternatieve kandidaten aan een gemiddeld arbeidsloon willen zetelen. De vaak onderschatte psychologische redenen daarvoor liggen voor de hand. Eén vierde van de jobs zijn overheidsjobs.  Zestig procent van de kiezers verwacht uitsluitend dienstbetoon van zijn politiekers.  De voordelen van grotere belangengroepen in de maatschappij (ook binnen de werkersklasse), wegen niet op tegen de nadelen voor kleinere groepen (laaggeschoolden, werklozen…).

Weinigen durven kleur bekennen, want dan moeten ze uit hun schelp komen en dan verliezen of missen ze hun job, hun statuut enz… . In een dergelijke situatie van immobilisme vindt je weinigen die de energie en de moed opbrengen om zich op een andere manier met politiek gaan bezig te houden. Slaag je daar niet in, dan heb je de keuze om binnen een kleinere partij te gaan werken, waar men een programma hanteert dat meer in jou richting komt en er niet die slaafse carrière cultuur heerst.  Dan moet je nog het geluk hebben dat de acties waartoe beslist wordt en waar je de straat voor opmoet, je ook liggen. 100.000 handtekeningen tegen een bepaalde extreem-rechtse partij gaan ophalen, lijkt me niet een propagandistisch actiepunt, je moet meer laten zien waar je voor staat, dan uitpakken met waar je tegen bent, vindt jezelf misschien.  Bovendien, wat er in het buitenland gebeurdt, beïnvloed de dingen in eigen land, maar zo ver wensen de meeste mensen en leden van partijen niet te denken. De eigen sector, het eigen loon, is vaak dé norm...en internationale solidariteit iets voor met Kerstmis.

Je gaat merken dat te ver doorgedreven theoretische beschouwingen nu niet bepaald een éénmakend effect op de kleinere partijen hebben en je wil een praktischer aanpak en je wil niet je eigen gezichtspunten op bepaalde internationale problemen opgeven. In naam van, weer die ‘vrijheid’ een onafhankelijk Tibet of Koerdistan vragen is vragen voor versnippering op basis van ‘volk’ of ‘taal’…iedereen die zijn eigen taal spreekt zou geen probleem voor werkmensen mogen zijn.  De tijd van oprichting van nieuwe Staten vindt je immers voorbij, de wereld moet één natie worden en dat kan beter wanneer culturen zich aaneensluiten.

Na de oorlogen na de instorting van de USSR, verdedig je niet diegenen die daar om een Westerse vorm van democratie voor China staan te drummen...wat Trotskisten daar dan ook van mogen vinden.  Je verdedigt een ander verkiezingssysteem voor Cuba, niet op basis van een terugkeer van die partijen, die het levenspeil van Cuba naar dat van Haïti zouden degraderen, maar op basis van het rechtstreeks op projectlijsten verkiezen van de ministers, zodat diegene die niet voor degelijker wegen zorgt bijvoorbeeld, na een tijd de laan uitvliegen kan…ipv door ‘de’ partij te worden beschermd.         

Je weet dat een organisatie of organisaties nodig zijn om vooruit te raken…dat de wereld steeds meer een maximum dan een minimumprogramma nodig heeft.  Je ziet meer en meer het belang van centralisme in. 

Je begint te snappen dat het wel eens zou kunnen zijn dat recessies via de loonstrijd systeembevestigend werken en dat het soms in ontbinding verkerende kapitalisme in zijn zogezegde aartsvijand, de werkersklasse, tevens, niet zijn doodgraver, maar zijn bondgenoot en redder vindt...als men alleen van looneisen uitgaat binnen een bepaald systeem, zonder structurele hervormingen of desnoods een ander systeem te eisen. 

Wat er ook van zij, de kapitalistenklasse blijft nog altijd veel beter geörganiseerd, zodat sociale raden die in woelige tijden fabrieken in internationaal gecoördineerd zelfbeheer zouden willen gaan beheren, nog verre toekomstmuziek zijn... wanneer zelfs de crisis van het kapitalisme zelf onvoldoende bondgenoot van andere samenlevingsvormenen blijkt te zijn. Zolang de Westerse meerpartijendmocratie niet resulteert in  radicalere officiële  standpunten tegen de plundering van de wereld door enkelingen …la lutte doit continuer… . Eengemaakt modern programma : http://bloggen.be/conscience  

octo

 

 

18:39 Gepost door co in sociale politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.