30-04-12

paar reisschetsen

Kreta2012 316.JPG

Kreta 2012

 

Een boom van een man, met roots in Afrika en Europa, vloog ons veilig tot Heraklion.  Mijn zetel was naast een paar Waals landgenoten die interesse hadden in het Griekse alfabet dat ik nog maar eens onder de knie niet maar in mijn beeldvorming van woorden probeerde te krijgen om ten minste de namen van de gemeente onderweg te begrijpen. Het werd geen KéFord maar een volkswagen Polo om het eiland van 250 km op 60 te doorkruisen richting Agio Nicolaus, Sitta en zo verder naar beneden tot Mikra Galiatos. De twee enige nachten in een bed bracht ik aldaar door in Makri Galiados op dertig meter van de steeds bruisende zee. Enkele tochten binnenland daarboven gemaakt, bergdorpen met oude en weinig nieuwe huizen zoals agios Stephanus en Agios Ioannis, namen van heiligen waarvan de datum van viering voor diegenen die de namen dragen vaak belangrijker is dan de verjaardagen van diegenen die ze dragen. In het eerste dorp een geweldige zonsondergang gezien, alleen de vermanende vinger van de godsfiguur uit de bijbel ontbrak er nog aan, in de tweede een alleen spelend kind in een piepklein gehucht waar zwaluwen in verlaten huizen woonden. Daaran richting Ierepetra waar de sneeuwtoppen opdoken, prachtige tocht naar Lentas, op een bergtop eerder hoorde ik weer de kinderstemmen van de kinderen vroeger, zo’n serene pracht en zo alleen met de natuur.     Heel dankbaar voor al het aanschouwde natuurschoon.  Dan weer het binnenland in, de provincie Rhetymon tegemoet met een prachtige sterrenhemel en de avond die eindigde met een gesprek met een cafehouder Michelangelos, van voetbal over politiek tot filosofie. Een plaatselijk biertje van één en halve euro en een glazen vaatje heerlijke noten, maar ook een in schijfjes gesneden appel en appelsien en raki's, de rekening...anderhalve euro, ieder geeft van erkenning automatisch meer.  De enige nacht moeilijker geslapen, tot na vier keer wakker worden een vogeltje boven een tak boven de auto begon te fluiten. Enorme surrealistische Griekse Odysy droom gehad.

Verder door de Griekse lente met al zijn speciale kleuren en geuren en vormen, bergdorpen en kleine stadjes, griekse salade 's middags en tegen de avond een variatie van het plaatselijke, elke dag wat anders...zoals in Maça dat ik uiteindelijk toch vond zonder het nog te zoeken...piepklein dorp op grote hoogte in een streek met veel bomen van hier.  De plaatselijke tavernehouder Constantininos zat er met zijn hele familie op het terras en kwam aan mijn tafel zitten, we praten over het oude huis van zijn schoonma zaliger dat hij moderniseerde, over eten en toestanden allerlei, het was weer iemand die op iemand van in het noorden geleek. In dit dorp geen lange Nederlander, maar later de twee Duitse wereldreizigers, man en vrouw die al 50 jaar met een camionette de wereld afreisden tussen reisperiodes door, ze hadden mijn tio gevolgd zo bleek toen ik er twee dagen later weer paseerde , zo zei Constantininos me. Ondertussen was ik wel in de voelhorens linksboven aan het eiland geweest Kissamos, waar de Duitsers me eerder op een strandhoek op de koffie hadden uitgenodigd.  Van Noordwesten prachtige tocht naar beneden met hoogtepunt op 8km van de zee Sarakina, kapel Aartsengel Michael... . Ongeloofelijk mooi.

 

Gesprekken met mensen van allerlei nationaliteit onderweg weer naar de oude kustweg richting Heraklion. Prachtige foot's genomen en filmpje van paarden.  Veel veel meer, maar de details vallen moeilijk te beschrijven, ik bedoel hetgeen je van moment tot moment ervaart.  Je zou dat op het eind van de dag moeten doen, des te verser des te beter, maar verser dan het ogenblik van waarneming kan niet. Op het eiland moeten lang geleden ook Syriers, Indiers bijvoorbeeld zijn aangekomen, het valt aan veel in de aanblik van mensen te merken. 

Ps Rik van Steenbergen is niet dood, zijn lookalike leeft ergens in ’t zuidwesten van het eiland en heeft er een hotelletje

 

 

Kreta2012 376.JPG

filoview pictures : ergens tussen Ghania en Rhetimonon en nog elders zijn er streken met ook niet mediterane bomen (niet alleen deze druiven) die aan de noord -en centraal Europese bossen doen denken (heb foto's momenteel niet bij me van het prachtige zwarte woud)

Boven het zwarte woud

 

- oorden met namen in poëtische woorden

 

Gemeenten, regio’s, republieken, linkser dan de Vlaamse hei-mat

 

Obstwasser vom heimische Früchten

 

Alte Suppe vom Kartofelreste

 

Verwaaiende bloemenkelkjes vliegen rond de camper

 

Gelukkige toevallen volgen mekaar aansluitend op.

 

Echter Nach het leven thuis.

 

Steeds op zoek naar nieuwe zin.

 

Het kleine meisje met de peutertraan,

 

Dat opkeek naar de strenge zuiderse pa, opa .

 

Müllerthal, Blümenthal en dalen met hardere namen.

 

Traben Trarbach met de jing jang en boedhabeelden

 

Open ogen of toe en handen rituelen, je kunt zien uit welke landen

 

Op zoek naar de Heilbronn.

 

Met telkens weer andere tekens, machtige interpretaties die vervliegen.

 

Slechts de essentie blijft bij en je noteert.

 

Op filosofisch pad verder naar Heidelberg.

 

Edele en ijdele wetenschap scheiden.

 

Sterker is de tegenstelling in de mens tussen Nectar en Stein in Nectarsteinach geweest.

 

En Amorbach, wat een woord, wat een stadje.

 

Met zijn enorm kunstige internationale winkel aan abdij en water.

 

Geluk, met flashbacks aan reizen met  2 en al die details

 

Weinsberg was één van de duizenden oorden die er niet van kwam.

 

Nectar b urken, de wereld zit vol van beiden die we beiden kunnen zijn

 

Veel gestapt, goed voor Mein Hardt aldaar en ’s anderendags prachtige boswandeling in Maybach

 

Schwaab-Hall, wees het al , zo ook in Ober der dingen (weer aaneengeschreven natuurlijk)

 

En al die lyrisch mooie april landschappen en bloemen in april onderweg, in mijn hart voel ik ze nog

 

Jonge boompjes groeien aldaar waar licht door ’t bosdak komt

 

Op tijd vallen er oude bomen om, zoals ook onze gedachten in het woud vh donker

 

Fried

 

 

 

19:22 Gepost door co in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |